Το 1920 τα ελληνικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την Αλεξανδρούπολη

Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου, με τη Συνθήκη των Σεβρών, η Θράκη προσαρτήθηκε οριστικά στην Ελλάδα.

Σαν σήμερα 14 Μαΐου του 1920, ελληνικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την Αλεξανδρούπολη και κατ’ επέκταση τη Θράκη, αντικαθιστώντας ουσιαστικά τα γαλλικά στρατεύματα που ήταν ήδη εκεί.

Όταν η Θράκη ως μέρος της ανατολικορωμαϊκής αυτοκρατορίας (Βυζάντιο για τους ελληνόψυχους) υποδουλώθηκε από τους Οθωμανούς, το Διδυμότειχο ως η δεύτερη πόλη του Βυζαντίου με τα ισχυρότερα διπλά τείχη, ορίστηκε η πρωτεύουσα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, έως την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Μετά όμως λίγο καιρό την θέση του Διδυμότειχου πήρε η Ανδριανούπολη, που μετονομάστηκε σε Edirne.

Το Δεδέαγατς (σημερινή Αλεξανδρούπολη) τότε είχε μικρό πληθυσμό, αλλά σταδιακά έγινε η πόλη του εμπορίου και των προξενείων. Εκτός από το λιμάνι, απέκτησε και σιδηρόδρομο. Το 1871 αποφασίστηκε να συνδεθεί με την Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη. Από εκεί περνούσε και το περίφημο Orient Express με τον Ηρακλή Πουαρό και τα αλλά παιδιά.

Έτσι άρχισαν να έρχονται στην πόλη, Έλληνες, Εβραίοι, Φράγκοι, Γάλλοι, Ρώσοι, Βούλγαροι, Άραβες, Αιγύπτιοι και πολλοί άλλοι για να αλλοιώσουν το αρχαιοελληνικό μας DNA και τον πολιτισμό μας.

Μετά τον Ρώσο -Τουρκικό πόλεμο η πόλη δόθηκε στην Ρωσία με την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου στην Κωνσταντινούπολη (3 Μαρτίου 1878). Η νέα συνθήκη ευνοούσε την Βουλγαρία, σύμμαχο της Ρωσίας που αποκτούσε πρόσβαση στη θάλασσα. (Τα αδέλφια μας οι ορθόδοξοι Ρώσοι που λέγαμε. Που θα βοηθήσουν το έθνος στην επανάσταση.)

Ο χάρτης της Μεγάλης Βουλγαρίας περιελάμβανε την περιοχή από τον Δούναβη μέχρι το Αιγαίο, από Μαύρη θάλασσα μέχρι τον Δρίνο ποταμό, τμήμα της Ανατολικής Θράκης, την περιοχή της Ξάνθης και μέρος της Μακεδονίας εκτός από τη Θεσσαλονίκη, την Πιερία και τη Χαλκιδική.

Οι Ρώσοι πήραν τον έλεγχο της Αλεξανδρούπολης και άρχισαν να ανακαινίζουν τα κτίρια, να φτιάχνουν σύγχρονο ρυμοτομικό σχέδιο με μεγάλους δρόμους, πλατείες και άλση. Η πόλη αναπτύχθηκε ξεχωριστά από τις άλλες και απέκτησε τον γνωστό φάρο που έγινε σύμβολο της πόλης. Στην μικρή πόλη δημιουργήθηκαν οκτώ προξενεία και την Ελλάδα εκπροσωπούσε ο Ίωνας Δραγούμης.

Το 1912 ξέσπασε ο Α΄Βαλκανικός πόλεμος μεταξύ των συνασπισμένων χωρών της Ελλάδας, της Βουλγαρίας, της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τη βοήθεια φυσικά των Άγγλων και των Γάλλων που είχαν συμφέροντα στην περιοχή.

Οι Νεότουρκοι απευθύνθηκαν για βοήθεια στους Γερμανούς. Ο στρατηγός Κόλμαρ Φον Ντερ Γκολτς ήταν αυτός που ανέλαβε να τους συμβουλεύσει και να σταθεί δίπλα στον νεαρό τότε Κεμάλ Πασά, τον μετέπειτα Ατατούρκ. Τους συμβούλευσαν να εκκαθαρίσουν τα εδάφη τους από τους άλλους λαούς. Πάντα πονόψυχοι οι Γερμανοί.

Η βαλκανική συμμαχία ήταν ασαφής ως προς τις εδαφικές διεκδικήσεις. Κάθε χώρα θα κρατούσε τα εδάφη που θα κατακτούσε. Αν και θεωρητικά οι Έλληνες είχαν τότε τον πιο αδύναμο στρατό, ο Ελευθέριος Βενιζέλος πήρε το ρίσκο και μπήκε στον πόλεμο παρά τις αντιρρήσεις του παλατιού.

Ο πόλεμος διήρκεσε από τον Οκτώβριο του 1912 έως τον Μάιο του 1913. Το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης ήταν η εκδίωξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από όλη σχεδόν την Βαλκανική χερσόνησο. Η Ελλάδα απελευθέρωσε την Μακεδονία και ενσωμάτωσε την Θεσσαλονίκη.

Οι Βούλγαροι όμως δεν ικανοποιήθηκαν με την Συνθήκη του Λονδίνου (1913) που επικύρωσε τις αλλαγές συνόρων στα Βαλκάνια και ήθελαν και άλλα εδάφη. Έτσι άνοιξε ο δρόμος για νέες διεκδικήσεις και νέο πόλεμο. Τον Β Βαλκανικό.

Τον Ιούνιο του 1913 η Βουλγαρία επιτέθηκε κατά των πρώην συμμάχων της. Οι επιθέσεις αποκρούστηκαν και οι στρατοί της Ελλάδας και της Σερβίας εισέβαλαν σε Βουλγαρικό έδαφος.

Οι Οθωμανοί κατάφεραν να προωθηθούν στην Ανατολική Θράκη και ανακατέλαβαν την Αδριανούπολη, ενώ η Ρουμανία βρήκε ευκαιρία και προέλασε μέχρι την βουλγαρική πρωτεύουσα, τη Σόφια. Μπροστά στο προφανές αδιέξοδο, η Βουλγαρία αναγκάστηκε να συμφωνήσει σε εκεχειρία και να αρχίσει τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στην πρωτεύουσα της Ρουμανίας, Βουκουρέστι.

Με τη Συνθήκη Βουκουρεστίου (28 Ιουλίου 1913) δόθηκε τέλος στο Β’ Βαλκανικό Πόλεμο. Η Βουλγαρία απέτυχε να κερδίσει την Μακεδονία και τις περιοχές της Οχρίδας και της Μπίτολα, που ήταν η κύρια επιδίωξή της. Τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα μεταφέρθηκαν προς τα ανατολικά πέρα ​​από την Καβάλα, περιορίζοντας έτσι τα παράλια της Βουλγαρίας στο Αιγαίο σε συνολικό μήκος 110 χλμ και με επίνειο την Αλεξανδρούπολη.

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1918 η Βουλγαρία υπέγραψε στη Θεσσαλονίκη ανακωχή πρώτη από τις κεντρικές δυνάμεις που αντιμάχονταν την Αντάντ. Έτσι συμφώνησε να εγκαταλείψει όλα τα Σερβικά και Ελληνικά εδάφη που εξακολουθούσε να κατέχει ο στρατός της και που μέχρι τότε ισχυριζόταν ότι είναι δικά της.

Οι Βρετανοί μπήκαν στη Σόφια και ο Φρανσε ντ’ Εσπερέ αρχιστράτηγος των συμμαχικών δυνάμεων στο βαλκανικό μέτωπο διέταξε το Άγγλο στρατηγό Miln που είχε υπό τις διαταγές του επτά συμμαχικές μεραρχίες να επιτεθεί εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Οι Αμερικανοί δήλωναν απερίφραστα ότι η Δυτική Θράκη θα πρέπει να παραμείνει στην Βουλγαρία αρνούμενοι το βουλγαρικό αποκλεισμό από το Αιγαίο.

Η Γαλλία πρότεινε σαν συμβιβασμό τη δημιουργία ενός ελεύθερου κράτους του Δεδεαγάτς (Αλεξανδρούπολη). Αυτό θα περιείχε ένα διάδρομο κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής που συνέδεε το λιμάνι με την Αδριανούπολη.

Μετά από πολλές διαπραγματεύσεις η Δυτική Θράκη αφαιρέθηκε από τη Βουλγαρία με τη συνθήκη του Neuilly sur Seine (14/27.11.1919). Με το άρθρο 48 της συνθήκης αυτής η Δυτική Θράκη θα υπάγονταν μέχρι της διευθέτησης της οριστικής της τύχης υπό τη διοίκηση Γάλλου αρμοστή και θα αποτελούσε ένα είδος διασυμμαχικού κράτους (Thrace Interalliee).

Η πόλη της Αλεξανδρούπολης και της Κομοτηνής απελευθερώθηκαν επίσημα στις 14 Μαΐου 1920. Εκείνη την ημέρα ο Ελληνικός Στρατός διατάχθηκε να αναλάβει εξ ονόματος των συμμάχων την κατάληψη και διοίκηση της Δυτικής Θράκης, αντικαθιστώντας τα Γαλλικά στρατεύματα. Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου, με τη Συνθήκη των Σεβρών, η Θράκη προσαρτήθηκε οριστικά στην Ελλάδα.

Οι Θρακιώτες έμαθαν το πολυπόθητο γεγονός στις 30 Ιουλίου 1920 από το τηλεγράφημα του Ελευθέριου Βενιζέλου προς τον κυβερνητικό αντιπρόσωπο της Θράκης: «Χαίρω μεγάλως αγγέλων υμίν ότι σήμερον εβδόμην επέτειον Συνθήκης Βουκουρεστίου υπεγράφη συνθήκη ειρήνης μετά Τουρκίας, δι’ ης αι κυριότεραι σύμμαχοι δυνάμεις μεταβίβασαν ημίν Δυτικήν Θράκην».

Διάβασε και τούτο
Resident Alien