Η πρώτη αμερικανική εισβολή εκτός αμερικανικού εδάφους.

ενάντια στον πειρατή Γιουσούφ Καραμανλή, που λυμαίνονται τις ακτές της Βόρειας Αφρικής.

Μετά από αιώνες ρωμαϊκής και ανατολικορωμαϊκής (βυζαντινής), αραβικής, φράγκικης, κτλ. κυριαρχίας στη βαλκανική χερσόνησο και τα νησιά του Αιγαίου, που όμως δεν αλλοίωσαν το Ίχωρ και το αρχαιοελληνικό μας DNA, ξαφνικά το 1821 σε μια παρακμάζουσα οθωμανική αυτοκρατορία, μετά από 1852 χρόνια από τη μάχη του Ακτίου, οι μεγάλες εμπορικές και ναυτικές δυνάμεις της εποχής έφτασαν στην «αναγκαιότητα» δημιουργίας ενός δικτύου κατασκόπων και μιας «φιλικής εταιρίας» η οποία ήταν φίλα προσκείμενη στα αγγλικά εμπορικά συμφέροντα που ήταν η ανεξαρτητοποίηση της Πελοποννήσου για την ασφάλεια των νηοπομπών.

Από το 1815 και μετά ξεκινά ένα τεράστιο παρασκήνιο για την «απελευθέρωση» της Ελλάδας με μισθοφόρους και κατασκόπους από όλες τις πλευρές. Αυτούς που σήμερα γνωρίζουμε ως «φιλέλληνες»

Όλα όμως ξεκίνησαν μια μέρα σαν σήμερα, στις 27 Απριλίου του 1805 διεξάγεται η πρώτη αμερικανική εισβολή εκτός αμερικανικού εδάφους ενάντια στον πειρατή Γιουσούφ Καραμανλή, που λυμαίνονται τις ακτές της Βόρειας Αφρικής. Είναι η πρώτη χερσαία επιχείρηση των ΗΠΑ σε ξένο έδαφος. Τους πεζοναύτες συνδράμουν 500 έλληνες και άραβες μισθοφόροι.

Στα τέλη του 18ου αιώνα οι πειρατές έγιναν κυρίαρχοι των θαλασσών, εκμεταλλευόμενοι το κενό εξουσίας στη Μεσόγειο. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν σε παρακμή και η Μαλτέζοι Ιππότες, που αποτελούσαν το αντίπαλο δέος των πειρατών, είχαν υποταγεί στον Ναπολέοντα. Έτσι, Γάλλοι, Άγγλοι, ακόμη και οι Αμερικανοί εξαναγκάζονταν να πληρώνουν λύτρα, προκειμένου να κρατούν ανοικτές τις διόδους ναυσιπλοΐας.

Διαβόητος πειρατής ο Γιουσούφ Καραμανλής και Πασάς της Τρίπολης (Λιβύης) Ήταν τόσο τρομερή η δύναμή του που αρχικά στον προϋπολογισμό τους η Αγγλία, η Γαλλία και οι νεοσύστατες ΗΠΑ υπολόγιζαν πως ένα 10% των φόρων θα πήγαινε στα χέρια των Οθωμανών για να μην καταλήγουν πληρώματά τους στα σκλαβοπάζαρα της Μπαρμπαριάς.

H “Μπαρμπαριά” που ακούτε σε στίχους λαϊκών τραγουδιών του Καζαντζίδη και άλλων, αναφέρεται σε παράκτιες χώρες της Αφρικής στα πέριξ της Μεσογείου.

Οι Καραμανλήδες, ή Καραμάνλιδες Τούρκοι, αποτελούν ομάδα που φαίνεται να έχει ρίζες από το αρχαίο Αζερμπαϊζάν και γενικά η τουρκική καταγωγή τους, προέρχεται από την ευρύτερη περιοχή του Ικονίου της Μικράς Ασίας.

Επίσημα, ο Καραμανλής φύλαγε περάσματα και επέβαλε δασμούς. Στην πραγματικότητα, ο ρόλος του έφτανε και μέχρι εμπόριο σκλάβων, που κυρίως προέρχονταν από τα πληρώματα των Αγγλικών, Γαλλικών, και αμερικανικών εμπορικών πλοίων. Αντίστοιχα έπρατταν και οι Μανιάτες που είχαν εμπορικές σχέσεις (σκλάβων) με τον Καραμανλή.

Το 1801 ο Καραμανλής απαίτησε από τον πρόεδρο της Αμερικής Thomas Jefferson το υπέρογκο για την εποχή ποσό των $225.000 για ασφαλές πέρασμα των αμερικανικών αποστολών από τις ακτές του. Ο Jefferson δεν δέχτηκε και ο Καραμανλής κήρυξε πόλεμο στην Αμερική.

Ο Καραμανλής αιχμαλώτισε τη φρεγάτα «Φιλαδέλφεια» με όλο το πλήρωμά της, τον Οκτώβριο του 1803. Έπειτα από σειρά αψιμαχιών, οι Αμερικανοί αναμετρήθηκαν με τους βέρβερους πειρατές στην αποφασιστική μάχη της Ντέρνα (27 Απριλίου 1805), που βρίσκεται στα παράλια της σημερινής Λιβύης.

Με επικεφαλής ένα πρώην διπλωμάτη, τον William Eaton, και δύναμη 10 πεζοναυτών και 500 μισθοφόρων (ανάμεσά τους και 40 Έλληνες), οι Αμερικανοί σημείωσαν μια σχετικά εύκολη νίκη απέναντι στους 4.000 άνδρες που παρέταξε ο Καραμανλή.

Οι απώλειες για τους Αμερικανούς και τους μισθοφόρους τους ήταν 11 νεκροί και 3 τραυματίες, ενώ για τους Τριπολίτες, 800 νεκροί και 1200 τραυματίες. Η νίκη αυτή τόνωσε το εθνικό γόητρο και ανέδειξε το Σώμα των Πεζοναυτών, που τα επόμενα χρόνια θα αποτελέσει την αιχμή του δόρατος των ΗΠΑ στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους τους.

Ο ηττημένος Καραμανλή αναγκάσθηκε να συνθηκολογήσει στις 10 Ιουνίου 1805 και ανέλαβε την υποχρέωση να μην παρεμποδίζει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στη Μεσόγειο, ενώ έλαβε και 60.000 δολάρια ως λύτρα για την απελευθέρωση του πληρώματος της φρεγάτας Φιλαδέλφεια. Γρήγορα, όμως, θα ξεχάσει την υπογραφή του, οπότε οι Αμερικανοί και οι Άγγλοι θα επανέλθουν στην περιοχή το 1815 για τον Β’ Βερβερικό πόλεμο.

Διάβασε και τούτο
Υπόθεση Λιγνάδη