Το Kraken όπως και όλα τα θαλάσσια τέρατα με πλοκάμια που έβλεπαν οι ναυτικοί στον Ατλαντικό ωκεανό και που συναντάμε σε μύθους των Βίκινγκ και σε άλλες μεσαιωνικές παραδοχές από τον 8ο ως τον 13ο αιώνα έχουν μια πολύ απλή εξήγηση.

Αυτό που έβλεπαν λοιπόν οι ναυτικοί και οι θαλασσοπόροι δεν ήταν άλλο παρά παρτούζες φαλαινών στη βόρεια θάλασσα (αν και υπάρχουν γιγάντια καλαμάρια στον Ατλαντικό, όμως το πιο πιθανό είναι να έπαιρναν μάτι τις φάλαινες γιατί τα καλαμάρια αυτά δεν πλησιάζουν την επιφάνεια).

Η θηλυκή φάλαινα του ατλαντικού (Eubalaena glacialis) προτιμά τις παρτουζες με τρεις ή περισσότερες αρσενικές. Σε όλο το γενικό μπουρδούκλωμα που λαμβάνει χώρα κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας, τα αρσενικά βγάζουν το παπάρι τους έξω από το νερό καθώς περιμένουν τη σειρά τους.

Αυτός ο όγκος από φάλαινες που περιπλέκονται με φαλαινόπουτσες να πλατσουρίζουν στον αφρό της θάλασσας εύκολα παρερμηνεύτηκε από τους ναυτικούς και γέννησε τους θρύλους για τα θαλάσσια τέρατα και πιο συγκεκριμένα το μύθο του Kraken.

Η πλειονότητα διηγήσεων για το περιβόητο Kraken έχουν εμπνεύσει τους περισσότερους μυθιστοριογράφους όπως τον Jules Verne στο αριστούργημα του “Twenty Thousand Leagues Under the Sea”, τον Herman Melville στο εξίσου κλασσικό του έργο “Moby Dick” (pun intended), και το H. P. Lovecraft με το υπέροχο “The Call of Cthulhu”