Ιερά λείψανα, Βυζάντιο, και Έλληνες

Περί ιερών λειψάνων, αντικειμένων, χριστιανικής μαγείας και δεισιδαιμονίας το ανάγνωσμα:

«Στο Βυζάντιο η ειδωλολατρία παρέμενε ισχυρά ριζωμένη στα λαϊκά στρώματα, πολύ καιρό ύστερα από τον επίσημο θρίαμβο το Χριστιανισμού»
Gerald Walter – Βυζαντινολόγος

Κατά τον Richard Dawkins, τρεις είναι οι θεμέλιοι στύλοι της θρησκείας που πρέπει να αποκοπούν για να λυτρωθεί η ανθρωπότητα και να εξορθολογιστεί:

α) η θρησκευτική αποκάλυψη
β) η εκκλησιαστική εξουσία
γ) η παράδοση

Όπως αποκαλύπτεται στην ίδια τη Βίβλο, «ο Θεός πολυμερώς και πολυλτρόπως ελάλησε από αρχαίων χρόνων δια των προφητών, εσχάτως δε, δια του Υιού Του, Ιησού Χριστού» (Εβρ. 1:3). Έτσι δικαιολογεί ο Χριστιανισμός την αποκάλυψη του Θεού δια «θαυμάτων», «τεραστίων» και «σημείων» που επιτέλεσε δια των «αγίων εκπροσώπων Του», σε μια εποχή που, ακόμη, δεν είχε ολοκληρωθεί η συνολική αποκάλυψη «του θελήματός Του» και δεν είχε θεμελιωθεί πλήρως η χριστιανική εκκλησία, μέχρι το τέλος του πρώτου αιώνα μ.Χ.

Είναι χαρακτηριστικό, αυτό που μαρτυρεί στις ομιλίες του ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος: ότι τα θαύματα είχαν παύσει να γίνονται στα χρόνια του, διότι δεν ήταν τότε αναγκαία, όπως ήταν αναγκαία στην αρχή της Χριστιανοσύνης που τα χρειαζόταν για την εξάπλωσή της. «Τα σημεία τότε χρησίμως εγένετο, και νυν χρησίμως ου γίνεται» (Ομιλία ε’ εις την Α’ προς Κορινθίους επιστολή)

Ας το πάρουμε από την αρχή:

Τα Χριστούγεννα του 800 μ.Χ. ο Πάπας έστεψε τον Καρλομάγνο αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ηταν η πρώτη ευρωπαϊκή ενοποίηση ύστερα από δεκαετίες αιματηρών πολέμων. Οι νίκες του Καρλομάγνου, με μισθοφόρους που πληρώνονταν κατά κανόνα με πολεμικά λάφυρα (οι Ελβετοί ήταν οι καλύτεροι και οι πιο ακριβοί. Για αυτό η φρουρά του Βατικανού είναι Ελβετική), πέτυχαν την ενοποίηση της γερμανικής, της ρωμαϊκής και της χριστιανικής παράδοσης σε ένα ενιαίο οικοδόμημα: το μετέπειτα σπίτι του κοινού ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Τους προηγούμενους 4 περίπου αιώνες λοιπόν πριν την επικράτηση του Καρλομάγνου στην Ευρώπη και την απόλυτη κυριαρχία των Αυτοκρατόρων της ορθόδοξης πίστης στο Βυζάντιο, για να τροφοδοτηθούν οι στρατοί και τα ταμεία της καθολικής εκκλησίας (και του Παπικού στρατού) επινοήθηκε η κομπίνα των relics και των artifacts.

Αντίστοιχα έπραξαν και οι βυζαντινοί για τους ίδιους λόγους. Ειδικά μετά το σχίσμα των εκκλησιών το 1054 μ.Χ. Όπου έπρεπε να δείξουν πως οι ορθόδοξοι μάρτυρες είναι καλύτεροι από τους καθολικούς.

Με αντικείμενα που υποτιθέμενα ανήκαν σε «Αγίους» ή «μάρτυρες», οι δυο εκκλησίες εφαρμοζόταν ένα είδος επεκτατικής πολιτικής της κάθε εκκλησίας διεκδικώντας κάποια περιοχή με χρήση λειψάνων ή αντικειμένων του δικού τους δόγματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι σταυροφορίες και τα πολιτικά, οικονομικά, και θρησκευτικά οφέλη αυτού που ελέγχει τα Ιεροσόλυμα και την Αντιόχεια.

Όταν βέβαια επρόκειτο για λείψανα αγίων αυτά τεμαχίζονταν ανάλογα με την επιρροή που είχε η κάθε θρησκευτική ενορία ή μοναστήρι και έπαιρνε ότι του αναλογούσε για να συλλέγει χρήμα από τους πιστούς (πόδι, χέρι, δάχτυλο, κτλ)

Φυσικά γύρω από το κάθε λείψανο ή αντικείμενο Αγίου ή οσιομάρτυρα υπήρχε και μια δακρύβρεχτη ιστορία για να διεγείρει το θρησκευτικό αίσθημα των πιστών.

Όλες αυτές οι ιστορίες (βασίλεια, μεγαλοπρέπειες, συμβολισμοί και σαρκοφάγοι) στην Ευρώπη συνδέθηκαν με το Ααχεν. Στην ορθόδοξη πίστη συνδέθηκαν με τον Πανάγιο τάφο και έτσι συμφωνήθηκε η μοιρασιά μεταξύ των εκκλησιών.

Στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας του Ααχεν υπάρχουν τα Μεγάλα Ιερά Λείψανα (εκτός απ’ τα Ιερολείψανα των Τριών Μάγων, υπάρχουν, στη «Σαρκοφάγο της Παναγίας», το φόρεμα της Παναγίας κατά τη Γέννηση του Ιησού, οι φασκιές του Ιησού, ένας χιτώνας του, και bonus το ύφασμα στο οποίο τυλίχθηκε η κεφαλή του Ιωάννου του Προδρόμου).

Η περίφημη σινδόνη του Τορίνο η οποία στην πραγματικότητα δεν είναι η φιγούρα του Ιησού αλλά ο Ντε Μολλέ ηγέτης του τάγματος των Ναϊτών που μια Παρασκευή και 13 του 1307 τους την έπεσαν ο Πάπας Κλήμης με τον βασιλιά Φίλιππο της Γαλλίας για να τους φάνε το χρήμα.

Για τα αντίστοιχα relics της ορθόδοξης πίστης δεν χρειάζεται να κάνω μεγάλη αναφορά φαντάζομαι τα περισσότερα τα γνωρίζετε. Από κόκκαλα «Αγίων», μέχρι καστανά, μέχρι παντόφλες, μέχρι ότι μπορείς να φανταστείς αρκεί να έρχεται ο πιστός να προσκυνάει και να ακουμπάει το χρήμα.

Βέβαια οποιαδήποτε αμφισβήτηση της «γνησιότητας» των παραπάνω, εχει τα γνωστά αποτελέσματα από τους καλούς χριστιανούς και τους πατέρες της εκκλησίας.

Και για όλους τους αφελείς που πιστεύουν πως το Βυζάντιο, (η ανατολικορωμαϊκή αυτοκρατορία δηλαδή), είχε σχέση με τους Έλληνες ή τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό (τον οποίο κατέστρεψε), εκτός του ότι είναι βαθιά νυχτωμένοι και έχουν υποστεί θρησκευτική πλύση εγκεφάλου εδώ και αιώνες, τους παραθέτω έναν από τους βασικούς νόμους του Βυζαντίου θεσπισμένο από τον Ιουστινιανό.

ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10.9 επίσης (Β1,1,19) και ΝΟΜΟΚΑΝΟΝ 6,3

“Επειδή μερικοί συνελήφθησαν, αν και αξιώθηκαν το χριστιανικό βάπτισμα, διακατεχόμενοι από την πλάνη των ανόσιων μυσαρών Ελλήνων, να διαπράττουν εκείνα που δικαιολογημένα εξοργίζουν το φιλάνθρωπο θεό… Αυτοί θα υποβληθούν στην αντίστοιχη τιμωρία και μάλιστα με πνεύμα επιείκειας αν επιμείνουν στην πλάνη των Ελλήνων θα υποβληθούν στην εσχάτη των ποινών. Αν δεν έχουν αξιωθεί ακόμα το σεβαστό βάπτισμα, θα πρέπει να παρουσιαστούν στις ιερότατες εκκλησίες μας, μαζί με τις συζύγους και τα παιδιά τους και μαζί με όλους του οίκου τους για να διδαχθούν την αληθινή πίστη των Χριστιανών.

Αφού διδαχθούν και αποβάλλουν την πλάνη που τους διακατείχε προηγουμένως, θα πρέπει να ζητήσουν το σωτήριο βάπτισμα. Διαφορετικά, ας γνωρίζουν ότι, αν παραμελήσουν να το κάνουν, δεν θα έχουν κανένα πολιτικό δικαίωμα, ούτε θα τους επιτραπεί να είναι ιδιοκτήτες περιουσίας, ούτε κινητής, ούτε ακίνητης. ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΑΙΡΕΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ και θα εγκαταλειφθούν στην ένδεια και, επιπλέον, θα υποβληθούν στις έσχατες τιμωρίες.

Θα παρεμποδίσουμε δε κάθε μάθημα που διδάσκεται από όσους πάσχουν από τη νόσο και τη μανία των ανόσιων Ελλήνων, ώστε προσποιούμενοι ότι διδάσκουν, να μην μπορούν πια να διαφθείρουν τις ψυχές των μαθητών τους με δήθεν αλήθειες. Αν φανεί κάποιος τέτοιος άνθρωπος και δεν τρέξει στις εκκλησίες μας, μαζί με όλους τους συγγενείς και τους οικείους του, θα τιμωρηθεί με τις προαναφερθείσες ποινές.

Θεσπίζουμε δε και νόμο, σύμφωνα με τον οποίο τα παιδιά, όταν είναι σε μικρή ηλικία, θα πρέπει να βαπτίζονται αμέσως και χωρίς αναβολή, όσοι δε είναι μεγαλύτεροι στην ηλικία, πρέπει να συχνάζουν στις ιερότατες εκκλησίες μας και να διδάσκονται τις θείες γραφές και τους κανόνες. Αφού δε εννοήσουν και αποβάλλουν την παλαιά τους πλάνη, θα μπορέσουν να δεχθούν το βάπτισμα και, στη συνέχεια, να διαφυλάξουν την αληθινή πίστη των Ορθόδοξων Χριστιανών.

Όσοι δε, έχουν κάποιο στρατιωτικό ή άλλο αξίωμα ή μεγάλη περιουσία και για να κρατήσουν τα προσχήματα ήλθαν ή πρόκειται να έλθουν να βαπτισθούν, αλλά αφήνουν τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους και τα υπόλοιπα μέλη του οίκου τους μέσα στην ελληνική πλάνη, διατάσσουμε να δημευθεί η περιουσία τους, να αποκλεισθούν από τα πολιτικά δικαιώματά τους και να υποβληθούν σε αντάξιες τιμωρίες, αφού είναι φανερό ότι πήραν το βάπτισμα χωρίς καθαρή πίστη. Θεσπίζουμε αυτούς τους νόμους για τους αλητήριους Έλληνες”

Οσο για τις Βυζαντινές σταυροφορίες (που ήταν καλές ενώ των ευρωπαίων ήταν οι κακές) και τα πομπώδη «νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος»:

Το 727 οι Κρητικοί συμμετέχουν μαζί με όλους τους Έλληνες στην Μεγάλη Επανάσταση κατά των βυζαντινών, (για τους γνωστούς λόγους που κρατούν από τον Μέγας Θεοδόσιο και τα εγκλήματα κατά των Ελλήνων το 379) αλλά επιπλέον ετοιμάζουν πανστρατιά και επιτίθενται κατά της Κωνσταντινουπόλεως για να εκθρονίσουν τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ’ τον Ίσαυρο.

Το 960 ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ρωμανός Β’ και ο παρακοιμώμενος Ιωσήφ Βρίγγας ανέθεσαν στον Αρμένιο στρατηγό Νικηφόρο Φωκά τον αφανισμό της Κρήτης και των Κρητικών. Ο τεράστιος βυζαντινός στόλος ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη στις 5 Ιουλίου 960. Αποτελείται από 3300 πλοία που μετέφεραν στρατό και εφόδια. Οι βυζαντινοί είχαν στρατολογήσει και μισθοφορικούς στρατούς Σλάβων, Αρμενίων και Ρώσων, για να κατασφάξουν τους Έλληνες της Κρήτης.

Ο M. Canard, στο Byzance et les Arabes γράφει:

«οι Έλληνες διέθεταν μόλις 240 πλοία και ζήτησαν από τους Άραβες πολεμοφόδια και στρατό. Εκείνο τον καιρό οι Άραβες με επικεφαλής τον Χαμβδά πολεμούσαν στο μέτωπο της Μικράς Ασίας τους βυζαντινούς κατακτητές, και έτσι δεν μπόρεσαν να τους στείλουν παρά μικρές ποσότητες πολεμοφοδίων, αλλά καθόλου στρατό. Οι γενναίοι Κρητικοί μαχητές αντιμετώπισαν μόνοι τους τον τεράστιο βυζαντινό στόλο που μετέφερε 500.000 βυζαντινούς κατακτητές στο ηρωικό Νησί.

Ο Νικηφόρος Φωκάς αμέσως μετά την απόβαση αρχίζει γενική επίθεση. Σφάζει αρκετούς Κρητικούς τις πρώτες ημέρες. Νοιώθοντας ότι η νίκη του θα είναι εύκολη εξ αιτίας του τεραστίου όγκου του στρατεύματός του, δίνει 10.000 βυζαντινούς στρατιώτες στον στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά και τον διατάσσει να εισβάλει στην ενδοχώρα του Νησιού και να κατασκοπεύσει τους Κρητικούς.»

Η Γενοκτονία 270.000 Κρητικών από τους βυζαντινούς κατακτητές το 961 έχει χαραχθεί βαθιά στην μνήμη όλων των Ελλήνων παρά τις προσπάθειες των νεοβυζαντινών κατακτητών να την διαγράψουν.

Πηγές:

Corpus Juris Civilis (Ιουστινιάνειος Κώδικας)
Λέων Διάκονος, Ιστορία
M. Canard, Byzance et les Arabes
Πρίσκος, Κρητικά, στην συλλογή Jus Graeco-Romanum
Γρηγορίου Παπαδοπετράκη, Ιστορία των Σφακίων, Αθήνα 1971